11 مهر 1399 ساعت 02:34

جلسه دوازدهم: ۹۵.۸.۱۸

انسان در طول زندگی خود باید چشم، زبان و اعضاء بدن خود را کنترل کند. وقتی جوارح خود را از گناه حفظ کرد، از سوی خدای سبحان جذب می‌شود، اِسرار نداشته باشید آهنربا جذبتان کند، وقتی آهن شدی آهنربا جذبت می‌کند. فلذا تلاش کنید آهن خالص بشوید.

خدای متعال قدوس و پاک است و وقتی انسان پاک شود خدای متعال جذبش می‌کند. همواره یکی از مهم ترین دغدغه انسان باید این باشد که پاک بشود؛ چرا که وقتی انسان پاک شد، استاد اخلاق به سراغش می‌آید! مصائبی که به انسان می‌رسد برای این است که او را پاک کند که به فطرت اولیه خود بازگردد، تا عطر انسانیت فرد بلند بشود. رفاه، بیکاری و بی‌دردی مفرط عفونت می‌آورد، فلذا مصیبت‌ها آتش‌هایی هستند که هر جا آمدند میکروب‌ها را می‌کشند و موجب تنفس و پاکی انسان می شوند.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

جلسه یازدهم: ۹۵.۸.۱۷

 انسان معمایی است که ابلیس(لعنه الله علیه) را به بلا دچار کرد و چون ابلیس انسان را نشناخت به این روز گرفتار شد، هر که انسان را نشناسد ولو انسان نیز نباشد نمی‌تواند حرکت کند، اگر انسان شناسی برای ابلیس لازم بود و نشناختن سبب گرفتاری او شد به مراتب انسان شناسی برای انسان لازم‌تر است. آسمان به اندازه کافی برای خداوند متعال جا ندارد، دلی مؤمن است که برای خداوند متعال به اندازه کافی جا دارد، یعنی مؤمن می‌تواند دلش خانه خدای متعال باشد و خداوند حرم بزرگ خود را به انسان عاریت داده است.

عالَم دل انسان از عالَم آسمان‌ها بزرگتر است؛ چرا که اگر عالَم دل انسان از عالَم آسمان‌ها کوچکتر بود، خداوند در آن جا نمی‌شد. عالم اکبر در وجود فرد است؛ فلذا خداوند را در خود جای می‌دهد و دلیل این‌که دل انسان می‌تواند ذات اقدس اله را در خود جای دهد به سبب این است که روح خداوند در انسان دمیده شده است، «مِن روحی» است و زمانی که خداوند به فرشتگان فرمود بر آدم سجده کنید، یعنی من در این خانه هستم و آدم حامل بیت من است.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

جلسه دهم: ۹۵.۸.۱۳

یکی از مهم ترین و ضروری ترین رفتاری که هر انسان می بایست در زندگی خود آن را عملی کند، ضرورت توجه به خدا است. اینکه ما انسان ها خدای سبحان را قبول داریم در آن شکی نیست؛ ولی اینکه چقدر در زندگی روزمره حواس مان به خداوند متعال هست، چقدر خداوند را در زندگی خود لمس می کنیم و چقدر همراه او هستیم بحث دیگری است که مجال سخن نیست. یکی از عوامل مهمی که موجب می شود انسان خداوند را از یاد ببرد و یا او را کمتر احساس کند، غفلت است. درواقع چنین غفلتی نشات گرفته از فریب ابلیس(لعنه الله علیه) است؛ مانند ماجرای ماهی بریان که به فرموده قرآن کریم راهی دریا شد، ولی "اَنسانیهُ مِنَ الشَّیطان"...

انسان می تواند دائما به یاد خدای سبحان باشد و با یاد او رفتار کند، با یاد او سخن بگوید و با یاد او تفکر کند و تصمیم بگیرد. گاهی اوقات انسان ها در مسیر زندگی خود دچار تردید شده و یا دچار سردرگمی و گرفتاری می شوند و تنها یاد خدای سبحان است که می تواند او را یاری دهد. نه تنها در چنین مواقعی، بلکه در تمام لحظات زندگی می بایست یاد خدای متعال انیس و مونس انسان باشد که در غیر این صورت هر فعلی، هر سخنی و هر رفتاری اَبتر خواهد بود.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

جلسه نهم: ۹۵.۸.۱۰

یکی از ناپسندترین صفات اخلاقی، تمسخر و طعنه زدن به دیگران است که ریشه در حسادت، تکبر و خود بزرگ بینی دارد. از نظر اسلام، مالک برتری انسان ها بر یکدیگر، تقوا است و کسی جز خداوند از میزان تقوای اشخاص آگاه نیست. بنابراین احدی نمی تواند خود را برتر از دیگران دانسته و آنان را تحقیر یا مسخره کند. قرآن کریم در آیۀ ۶۷ سوره مبارکه بقره تمسخر را صفت جاهلان می داند!

از منظر روانشناسی کسانی که دیگران را مورد تمسخر قرار می دهند، به نوعی دچار گناه خودبرتربینی شده اند؛ ولی به نظر می رسد چنین خودبرتربینی، خود نشات گرفته از کمبود باشد و این کمبود چیزی نیست جز کمبود شخصیت که در زندگی انسان وجود دارد. درواقع چنین آدم هایی می خواهند با تمسخر دیگران کمبودهای شان را جبران نمایند و حتی الامکان اینکه اگر نتوانند کمبودهای شان را جبران کنند، بتوانند دیگران را با زبان و رفتار ناشایست به ظاهر، هم سطح یا پایین تر از خود قرار دهند.

درمان عملی استهزا به این است که انسان کلام و سخن نیکو به زبان بیاورد و خوش گفتاری را پیشه خود کند. اگر این کار را تکرار کند، تدریجا به گفتار خوش عادت می کند و آن حالت مسخره کردن دیگران به کلی از بین می‌رود. علاوه بر این از شرکت در مجالس لهو و لعب که زمینه استهزا و تحقیر و تعرض به آبروی مردم را فراهم می کند، خودداری کند تا عامل استهزا فراهم نباشد. وجود مبارک پیامبر اکرم(علیه و علی آله آلاف التحیه والکرم) فرمودند: خدای متعال مؤمن را از عظمت جلال و قدرت خویش خلق فرموده است، پس هرکس به وی طعن زند یا سخنش را نپذیرد، خدای را نپذیرفته است.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group