06 اسفند 1398 ساعت 03:18

جلسه سیزدهم: ۹۵.۸.۲۳

هو، ضمیر مفرد غایب است و به معنای (او). این ضمیر در ابتدا برای اشاره به ذات پروردگار استعمال می گردید. اما در مرور زمان با استعمالات قرآنی و حدیثی علاوه بر ضمیر اشاره، کم کم تبدیل به اسمی از اسمای خداوند شد. آن هم نه یک اسم معمولی، بلکه اسمی دارای عظمت و بار بسیار بالای معنوی. در آیات قرآن کریم از کلمه ی هو استفاده های فراوانی شده است. به عنوان نمونه خداوند در سوره ی توحید در ابتدا با کلمه هو خود را معرفی فرموده: (قل هو...)، یا در ذکر بلند توحید این گونه خداوند را به وحدانیت معرفی کرده که: (اَللهُ لَا اِله اِلّا هُو).

متاسفانه دشمنان از بیرون و برخی دوستان جاهل از درون، چنین کلمه ای را در مراسمات مذهبی برخی هیئات عُرف کرده و بعد اسم اهل بیت(علیهم السلام) به خصوص امام علی(سلام الله علیه) با صدای بلند تکرار کرده و جوانان و نوجوانان عزیزمان که اصلا در جریان نیستند و نمی دانند که مفهوم و کاربرد اصلی عبارت "هو" چیست، ناخواسته چنین کلمه ای را با هیجان و حالت تعصب خشونت آمیز و عجیبی تکرار می کنند. شاید عده ای بگویند با این رفتار می خواهیم عظمت اهل بیت(علیهم السلام) را نشان دهیم و نام چنین رفتارهایی را "جنون" می گذارند!

فلذا بهتر است عظمت این بزرگان را با ذکر صلوات، یا خودِ ذکر "یا علی" و امثالهم جلوه دهند، نه با ذکر "هو" که موجب سوءاستفاده و خشنودی دشمن بشود و عده ای تصور کنند که آنان مشرک شده اند و مانند آن!

قطعا در قیامت، اهل بیت(علیهم السلام) چنین جنونی را از ما نخواهند پذیرفت.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group