12 خرداد 1399 ساعت 16:15

جلسه یازدهم: ۹۵.۸.۱۷

 انسان معمایی است که ابلیس(لعنه الله علیه) را به بلا دچار کرد و چون ابلیس انسان را نشناخت به این روز گرفتار شد، هر که انسان را نشناسد ولو انسان نیز نباشد نمی‌تواند حرکت کند، اگر انسان شناسی برای ابلیس لازم بود و نشناختن سبب گرفتاری او شد به مراتب انسان شناسی برای انسان لازم‌تر است. آسمان به اندازه کافی برای خداوند متعال جا ندارد، دلی مؤمن است که برای خداوند متعال به اندازه کافی جا دارد، یعنی مؤمن می‌تواند دلش خانه خدای متعال باشد و خداوند حرم بزرگ خود را به انسان عاریت داده است.

عالَم دل انسان از عالَم آسمان‌ها بزرگتر است؛ چرا که اگر عالَم دل انسان از عالَم آسمان‌ها کوچکتر بود، خداوند در آن جا نمی‌شد. عالم اکبر در وجود فرد است؛ فلذا خداوند را در خود جای می‌دهد و دلیل این‌که دل انسان می‌تواند ذات اقدس اله را در خود جای دهد به سبب این است که روح خداوند در انسان دمیده شده است، «مِن روحی» است و زمانی که خداوند به فرشتگان فرمود بر آدم سجده کنید، یعنی من در این خانه هستم و آدم حامل بیت من است.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group