06 اسفند 1398 ساعت 03:44

جلسه نهم: ۹۵.۸.۱۰

یکی از ناپسندترین صفات اخلاقی، تمسخر و طعنه زدن به دیگران است که ریشه در حسادت، تکبر و خود بزرگ بینی دارد. از نظر اسلام، مالک برتری انسان ها بر یکدیگر، تقوا است و کسی جز خداوند از میزان تقوای اشخاص آگاه نیست. بنابراین احدی نمی تواند خود را برتر از دیگران دانسته و آنان را تحقیر یا مسخره کند. قرآن کریم در آیۀ ۶۷ سوره مبارکه بقره تمسخر را صفت جاهلان می داند!

از منظر روانشناسی کسانی که دیگران را مورد تمسخر قرار می دهند، به نوعی دچار گناه خودبرتربینی شده اند؛ ولی به نظر می رسد چنین خودبرتربینی، خود نشات گرفته از کمبود باشد و این کمبود چیزی نیست جز کمبود شخصیت که در زندگی انسان وجود دارد. درواقع چنین آدم هایی می خواهند با تمسخر دیگران کمبودهای شان را جبران نمایند و حتی الامکان اینکه اگر نتوانند کمبودهای شان را جبران کنند، بتوانند دیگران را با زبان و رفتار ناشایست به ظاهر، هم سطح یا پایین تر از خود قرار دهند.

درمان عملی استهزا به این است که انسان کلام و سخن نیکو به زبان بیاورد و خوش گفتاری را پیشه خود کند. اگر این کار را تکرار کند، تدریجا به گفتار خوش عادت می کند و آن حالت مسخره کردن دیگران به کلی از بین می‌رود. علاوه بر این از شرکت در مجالس لهو و لعب که زمینه استهزا و تحقیر و تعرض به آبروی مردم را فراهم می کند، خودداری کند تا عامل استهزا فراهم نباشد. وجود مبارک پیامبر اکرم(علیه و علی آله آلاف التحیه والکرم) فرمودند: خدای متعال مؤمن را از عظمت جلال و قدرت خویش خلق فرموده است، پس هرکس به وی طعن زند یا سخنش را نپذیرد، خدای را نپذیرفته است.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group