07 آبان 1399 ساعت 03:59

جلسه چهارم: ۹۵.۷.۲۴

 حفظ حد و اندازه هر چیزى و تجاوز ننمودن از آن را ادب آن چیز گویند. مثلا زبان انسان باید چیزى را كه باعث خوارى و ذلت انسان است نگوید، بنا بر این اگر كسى ناسزا می گوید، چون زبان او حدّ و مرز خود را رعایت نكرده، از ادب زبان خارج شده و عموما او را بی ‏ادب می نامند، اما او بی ‏اخلاق یا بد اخلاق نیست.

متاسفانه در جامعه امروزی عُرف شده است اگر خدای نکرده کسی رفتار زشتی و یا خطایی از او سر بزند، به او لقب انسان بی ادبی می دهند که آدم بدی ست! ولی نمی دانند چنین شخصی که در لحظاتی خطاکار شده، آدم بدی نیست، بلکه آن رفتارش بد است! شاید برای لحظاتی فریب نفس و یا شیطان را خورده باشد و یا اصلا شاید سوءتفاهم و یا غفلتی از او سر زده باشد.  فلذا اگر بخواهیم درحالت کلی به مفهوم حقیقی و اصلی ادب برسیم می توانیم بگوییم، ادب این است که انسان خود را با تمام وجود کوچک تر و پایین تر از دیگران ببیند و رفتار کند. قطعا کسی ک چنین خصوصیتی داشته باشد، دیگر به کسی ظلم نمی کند، تهمت نمی زند، غیبت نمی کند، بلندپروازی نمی کند، تخریب نمی کند و سعی بر ترک نابهنجاری ها و زشتی های فردی و اجتماعی دارد.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group