07 آبان 1399 ساعت 03:06

جلسه اول: ۹۵.۷.۲۰

خدای سبحان در بسیاری از آیات قرآن کریم به ما می فرماید که انسان همواره فقیر محض بوده، هست و خواهد بود و در مقابل این ذات اقدس اله است که غنی محض بوده، هست و خواهد بود. اینکه انسان خود را نیازمند خدای متعال ببیند، قطعا می تواند به سمت پیشرفت، ترقی و کمال حرکت کند. اگر انسان به این باور و یقین برسد که وجودش از خودش نیست، بلکه از دیگری است، دیگر طغیان و سرکشی نمی کند، حقی را ضایع نمی کند، به نفس خود آسیب نمی رساند و همواره مراقب وجود خود است.

اگر انسان بداند و بفهمد و به این باور برسد که حباب است، نه اُباب؛ دیگر به خود مغرور نمی شود و بلندپروازی نمی کند و خود را برتر نمی بیند. فلذا حباب همان کف روی آب است و اُباب چیزی است که درونش را پر کرده، یعنی آب پر. درواقع انسان همان حباب است و چیزی که درونش را پر کرده خود او نیست، بلکه آن خداست. وقتی انسان به این باور رسید آن چیزی که درونش است، از خودش نیست، آینه ای خدای متعال را مشاهده می کند. خود را در آینه می بیند، ولی یقین دارد، در آینه نیست! فلذا تصور هم نمی کند که در درونش است و چون به باور قلبی رسیده است، رزق را از خود نمی خواهد و تلاش و سعی و کوشش را به خود اسناد نمی دهد و پیروزی و موفقیت هایش را تنها از جانب خدای قادر توانا می بیند.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group