12 خرداد 1399 ساعت 17:35

جلسه چهاردهم: ۹۵.۸.۲۹ مصادف با شب اربعین حسینی

انسان در طول زندگی روزمره خود همواره سعی بر پیشرفت و رسیدن به هدف دارد. شاید در طول مسیری که برای خود ترسیم کرده است، فراز و نشیب هایی را هم حس کند. ولی باید توجه داشت که ابتدا انسان می بایست سعی کند خود را در بهترین مسیر قرار دهد تا به هدف والا دست یابد. اگر انسان خود را در مسیر اصلی قرار ندهد، جز دردسر، گمراهی و گرفتاری و صرف وقت که بسیار اهمیت دارد، چیزی عائدش نمی شود.

محال است انسان به جز از راه سیدالشهداء(سلام الله علیه) به والاترین مقام که مقام توحید است برسد. سریان فیوضات و خیرات از مسیر حضرت سیدالشهداء(سلام الله علیه) است و پیشکار این فضیلت هم حضرت قمر بنی هاشم ابالفضل العباس(سلام الله علیه) می باشد. مسیر اهل بیت(علیهم السلام) مسیر ولایت است، مسیر عدالت است، مسیر حقانیت است، مسیر جهادگری است، مسیر جانبازی است و مسیر ازخودگذشتگی و شهادت است. اگر انسان می خواهد به قرب الهی برسد، مانند حضرت اباعبدالله الحسین(سلام الله علیه) و یاران وفادارش در زندگیش از خود بگذرد، چیزی را از خود نبیند و خود را به دیگران ترجیح ندهد که این فنا شدن مهم ترین و بالاترین اصل عرفان پس از بقا است که مخصوص ذات اقدس اله است.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

 

جلسه سیزدهم: ۹۵.۸.۲۳

هو، ضمیر مفرد غایب است و به معنای (او). این ضمیر در ابتدا برای اشاره به ذات پروردگار استعمال می گردید. اما در مرور زمان با استعمالات قرآنی و حدیثی علاوه بر ضمیر اشاره، کم کم تبدیل به اسمی از اسمای خداوند شد. آن هم نه یک اسم معمولی، بلکه اسمی دارای عظمت و بار بسیار بالای معنوی. در آیات قرآن کریم از کلمه ی هو استفاده های فراوانی شده است. به عنوان نمونه خداوند در سوره ی توحید در ابتدا با کلمه هو خود را معرفی فرموده: (قل هو...)، یا در ذکر بلند توحید این گونه خداوند را به وحدانیت معرفی کرده که: (اَللهُ لَا اِله اِلّا هُو).

متاسفانه دشمنان از بیرون و برخی دوستان جاهل از درون، چنین کلمه ای را در مراسمات مذهبی برخی هیئات عُرف کرده و بعد اسم اهل بیت(علیهم السلام) به خصوص امام علی(سلام الله علیه) با صدای بلند تکرار کرده و جوانان و نوجوانان عزیزمان که اصلا در جریان نیستند و نمی دانند که مفهوم و کاربرد اصلی عبارت "هو" چیست، ناخواسته چنین کلمه ای را با هیجان و حالت تعصب خشونت آمیز و عجیبی تکرار می کنند. شاید عده ای بگویند با این رفتار می خواهیم عظمت اهل بیت(علیهم السلام) را نشان دهیم و نام چنین رفتارهایی را "جنون" می گذارند!

فلذا بهتر است عظمت این بزرگان را با ذکر صلوات، یا خودِ ذکر "یا علی" و امثالهم جلوه دهند، نه با ذکر "هو" که موجب سوءاستفاده و خشنودی دشمن بشود و عده ای تصور کنند که آنان مشرک شده اند و مانند آن!

قطعا در قیامت، اهل بیت(علیهم السلام) چنین جنونی را از ما نخواهند پذیرفت.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

جلسه دوازدهم: ۹۵.۸.۱۸

انسان در طول زندگی خود باید چشم، زبان و اعضاء بدن خود را کنترل کند. وقتی جوارح خود را از گناه حفظ کرد، از سوی خدای سبحان جذب می‌شود، اِسرار نداشته باشید آهنربا جذبتان کند، وقتی آهن شدی آهنربا جذبت می‌کند. فلذا تلاش کنید آهن خالص بشوید.

خدای متعال قدوس و پاک است و وقتی انسان پاک شود خدای متعال جذبش می‌کند. همواره یکی از مهم ترین دغدغه انسان باید این باشد که پاک بشود؛ چرا که وقتی انسان پاک شد، استاد اخلاق به سراغش می‌آید! مصائبی که به انسان می‌رسد برای این است که او را پاک کند که به فطرت اولیه خود بازگردد، تا عطر انسانیت فرد بلند بشود. رفاه، بیکاری و بی‌دردی مفرط عفونت می‌آورد، فلذا مصیبت‌ها آتش‌هایی هستند که هر جا آمدند میکروب‌ها را می‌کشند و موجب تنفس و پاکی انسان می شوند.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

جلسه یازدهم: ۹۵.۸.۱۷

 انسان معمایی است که ابلیس(لعنه الله علیه) را به بلا دچار کرد و چون ابلیس انسان را نشناخت به این روز گرفتار شد، هر که انسان را نشناسد ولو انسان نیز نباشد نمی‌تواند حرکت کند، اگر انسان شناسی برای ابلیس لازم بود و نشناختن سبب گرفتاری او شد به مراتب انسان شناسی برای انسان لازم‌تر است. آسمان به اندازه کافی برای خداوند متعال جا ندارد، دلی مؤمن است که برای خداوند متعال به اندازه کافی جا دارد، یعنی مؤمن می‌تواند دلش خانه خدای متعال باشد و خداوند حرم بزرگ خود را به انسان عاریت داده است.

عالَم دل انسان از عالَم آسمان‌ها بزرگتر است؛ چرا که اگر عالَم دل انسان از عالَم آسمان‌ها کوچکتر بود، خداوند در آن جا نمی‌شد. عالم اکبر در وجود فرد است؛ فلذا خداوند را در خود جای می‌دهد و دلیل این‌که دل انسان می‌تواند ذات اقدس اله را در خود جای دهد به سبب این است که روح خداوند در انسان دمیده شده است، «مِن روحی» است و زمانی که خداوند به فرشتگان فرمود بر آدم سجده کنید، یعنی من در این خانه هستم و آدم حامل بیت من است.

برگرفته از سلسله دروس اعتقادی، تربیتی و معرفتی سجاد صیدآبادی

Template Design:Dima Group